Spoorwegramp in Isenbüttel

Wist je dat ... ?

1 jun

Bert Mylemans

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zaten duizenden Belgische militairen opgesloten in Duitse krijgsgevangenenkampen. Begin 1941 besloot de Duitse overheid hen terug naar België te sturen om daar in vrijheid gesteld te worden. Op 20 januari 1941 vertrokken vanuit het kamp Stalag 1A, gelegen in het toenmalige Oost-Pruisische Stablack, verschillende treinen met bestemming Antwerpen. Stablack ligt tegenwoordig in Polen, vlak bij de Russische enclave Kaliningrad, en draagt nu de naam Stablawki.

Aan boord van één van die treinen zaten ongeveer duizend Belgische krijgsgevangenen, verdeeld over twintig wagons. Op 22 januari, rond zeven uur ’s ochtends, stond de trein stil in het station van Isenbüttel, al ver voorbij Berlijn. Het was donker, het sneeuwde en er hing dichte mist.

Toen de trein opnieuw in beweging kwam, reed een goederentrein – geladen met honderden tonnen bieten – achteraan op de stilstaande trein in. De vier achterste wagons, vol met krijgsgevangenen, werden volledig verpletterd.

Het ongeval was het gevolg van een menselijke fout: een machinist had door de hevige sneeuwval een verkeerd signaal gegeven.

Hulpdiensten kwamen snel ter plaatse. Het Rode Kruis, de Wehrmacht en ook de niet‑gewonde Belgische krijgsgevangenen hielpen mee om zoveel mogelijk slachtoffers te redden. Velen raakten gewond en sommigen werden overgebracht naar Braunschweig. In totaal kwamen 97 Belgische krijgsgevangenen om het leven.

Een van hen was Jules Vets, geboren in Heist‑op‑den‑Berg op 19 januari 1912. Hij was de zoon van Carolus Josephus “Seppe” Vets en Ursula Catharina “Toke” Mylemans. De 29‑jarige Jules liet door dit tragische ongeval zijn vrouw Philomena Buts en hun dochter Maria verweesd achter.