Louis Mylemans uit “Ikke en de Sikke”
Dit artikel is een “vertelselke” opgetekend en geschreven in het Heists door Eddy Ceulemans. Het is integraal overgenomen uit zijn boek Ikke en de Sikke, De Twodde Spoose.
Het vertelt over “mjoster” (meester) Louis Mylemans en zijn vader Gerard “Zjeraar” met zijn ezeltje.
Louis Mylemans
lk haa vanalles verteld over maan mjosters woadak baa in de klas gezeten hem, in 't Ioager onderwaas in de Bossestroat, en ik haa gevroagd ofdatter maa iemand ne scherpere fottoo kon bezĕrrĕge van de Louis Mylemans, want ik haa zoewe moa een doewĕf korrelĕg fottooke, een vergroewĕting van ne groepsfottoo...
En ik kreeg toch wél terrèkt réjakse zeker, van de Jos Smid Mylemans en zĕnne zoon Bert. Die hemme maa sjikke fottoos deugemeeld (zie hie onder) + den téllefonnummer van de Louis. (Lees verder onder de foto’s).
Louis Mylemans
Louis Mylemans
Ik hem er ĕ lank en ontroerend gesprek mee gevuurd. Haa is 94 joar, haa zie benoa niks nemieje, moa haa is nog hiejel monter en haa kende maa natuurlĕk nog.
Haa hee wel 8 kiejere gezee dattĕm toch zoewe blaa was oem nog is iet va maa te hoewĕre.
Het is nog altaa ne kreem van ne vènt.
Van de Bert kreegĕk er nog ĕ plezant vertélsĕlke bovenoep, en da zaliĕk èlle ni onthijve:
De voader van de Lewie Maalemans hiejĕte Zjĕraar (Gerard Mylemans).
Haa was getrouwd mee Ida Verbeeck, en haa wĕnde oep ‘t Goewer in de Briejestroat (Bredestraat). De Zjĕraar haa een ezeltje, en haa nam die bjost overal mee hénne.
As ge de Zjĕraar zoagt, dan zoagde zĕnnen ezel (of ge zoagt messchin wel twieje ezels, wie zal ‘t zegge?). Dat ezeltje trok veel kindere oawet de gebure oan, want het was nen hiejele brave dieje geere gestriejĕkĕld wir.
Jos en Agnes Mylemans, achterkozaan en achternicht van de Lewie en nog veel ander snotters oawet den oemtrek, kwoame dikkes oep stroat geloewépe as ze den ezel zoage.
De Zjĕraar beloofde al die kinnĕkes dasse ĕ klaan ezeltje ginge kraage, zoewe gaa dattĕm iejen haa, moa achteraf bleek da zaanĕn ezel nĕn OEN was, oftewél ne gecastreerden ezel.
Haa hee al de jeugd doa toen dus joarelank goe wa bloskés waasgemokt.
Lings stoa Ida Verbeeck, achter den ezel stoa Louis en nog twieje mense, en rechts vee den ezel stoa Zjeraar.
As ge oep ‘t Goewer (Goor) en oep d'Achterhaa mee ouwer mense sprékt over de Zjeraar Mylemans dan zulle die zeker zegge: "Joa, da was dieje mee zĕn ezeltje."
Eddy Ceulemans
Louis Mylemans bij het overhandigen van het boek door Eddy Ceulemans in 2021.
Het boek Ikke en de Sikke, De twodde Spoose is nog beschikbaar bij de auteur.
Bestellen kan via +32 (0) 495 29 08 69
Een bijzondere dank aan de auteur om dit te mogen publiceren.
Bronnen:
Ikke en de Sikke, De Twodde Spoose, Eddy Ceulemans 2021.
De Nederlandse versie
Louis Mylemans
Ik heb van alles verteld over de meesters waarbij ik in de klas gezeten heb, in het lager onderwijs in de Bossestraat, en ik heb gevraagd of er iemand me een scherpe foto kon bezorgen van Louis Mylemans, want ik had van hem slechts een onscherpe en korrelige foto, een vergroting uit een groepsfoto.
En ik kreeg toch wel direct reactie zeker, van Jos Smid Mylemans en zijn zoon Bert. Die hebben mij heel mooie foto’s doorgemaild en het telefoonnummer van Louis. Ik heb met hem een lang en ontroerend gesprek gehad. Hij is nu 94 jaar, en hij ziet bijna niks meer, maar hij is nog heel monter en kende me natuurlijk nog. Hij heeft wel 8 keer gezegd dat hij zeer blij was om van mij iets te horen. Het is nog altijd een toffe kerel.
Van Bert kreeg ik nog een plezant verhaaltje en dat zal ik jullie niet onthouden:
De vader van Louis Mylemans heette Gerard Mylemans. Hij was getrouwd met Ida Verbeeck en hij woonde op het Goor in de Bredestraat. Gerard had een ezeltje, en hij nam dat beestje overal mee naartoe. Als je Gerard zag, dan zag je zijn ezel (of je zag misschien twee ezels, wie zal het zeggen?). Dat ezeltje had een bijzondere aantrekkingskracht op de kinderen uit de buurt, want het was een hele brave die graag gestreeld werd.
Jos en Agnes Mylemans, achterneef en achternicht van Louis en veel andere kinderen uit de omtrek kwamen dikwijls op straat gelopen als ze de ezel zagen. Gerard beloofde aan de kinderen een klein ezeltje als zijn ezel kleintjes zou hebben. Maar achteraf bleek dat zijn ezel een oen of een gecastreerde ezelhengst was. Hij heeft de jeugd uit de buurt dus jarenlang iets op de mouw gespeld.
Als je op het Goor en op de Achterhei met oudere mensen spreekt over Gerard Mylemans, dan zullen die zeker zeggen: “Ja, dat was die met zijn ezeltje.”
